هارمونی

هارمونی زمینه ای است از اتحاد دو یا چند صدا به صورت عمومی که ملودی می تواند روی آن بنشیند. در حالت دیگر ملودی می تواند وجود داشته باشد و هارمونی با آن همراه شود.

اتحاد این چند صدا می تواند ایجاد فضایی نرم و همگون کند و یا بر عکس می تواند ناهمکون باشد که اصطلاحاً به ترتیب آن ها را کنسونانس و دیسونانس می نمامند.

 رنـــگ

در موسیقی عنصر دیگری به نام رنگ صدا وجود دارد. بیایید. تصور کنید که یک نت مثلاً نت  "فا"  را  بر روی سازهای مختلف به صدا در آوریم. آیا حالت این نت بر روی این سازها به یک صورت است ؟

البته که نه ، درخشندگی و اقتدار را از ترومپت می شنویم و صدای شفاف و احترام برانگیز را از فلوت . این ویژگی را تمبر  یا رنگ صدا می گویند. مانند صدای انسان که هر گدام رنگ مخصوص به خود را دارد. این گونه است پشت تلفن صداها را از هم می شناسیم.

 دینامیک

یعنی میزان بلندی صدا که در طول اجرای یک اثر پیوسته در حال تغییر است . از صدای بسیار کم آغاز می شود، کمک کمک قدرت پیدا می کند و به اوج می رسد و دوباره در خود فرو می رود تا آنجا که تنها زمزمه ای به گوش می رسد و به ناگاه دوباره شنوندگان را در حجم صدای عظیم می شکد.

آهنگساز اغلب خود دینامیک اثرش را انتخاب می کند که مسلماً این انتصاب بستگی به شخصیت قطعه دارد. دینامیک را در صفحه ی نت با علامت اختصاری P (ضعیف) ، mf (قوی میانه) ، و یا ff ((بسیار قوی) و... نشان می دهند. مهم ترین قسمت یک اثرا از لحاظ شدت دینامیکی اوج اثر نام دارد که نهایت آن است. معمولاً صدا در آنجا در بالاترین حد خود قرار می گیرد و البته گاهی اوج می تواند در نقطه ای متقابل یعنی در پایین ترین حد نیز قرار بگیرد.

 سبک در موسیقی

این کلمه در برگیرنده مفاهیم گسترده ای است . آشناترین مفهوم برای ما از این کلمه شیوه ای است کهبه آهنگساز خاصی تعلقن دارد. برای مثال می گوییم این اثر احتمالاً باید از فوگ های باخ باشد. این هنگامی است که ما رفتار و فرک آهنگساز را با شنیدن آثارش تا حدی شناسایی کرده باشیم.

مفهمو دیگر سبک یا استیل تشخیص متعلق ملی اثر است، آن وقت است که می گوییم موسیقی ملی آلمان، اسپانیا، روسیه، اتریش، مجارستان و...

مفهوم دیگری نیز از سبک وجود دارد که در ارتباط مستقیم با دیگر هنرهاست ، با معماری، ادبیات و هنرهای تجسمی و... اساس این طبقه بندی دوره های زمانی است برای مثلاً دوره باروک ،کلاسیک ، رمانتیک و...

 کنسرت

کنسرت کلمه لاتینی به معنای مسابقه است . فرمی موسیقایی که اساس آن مسابقه بین ارکستر و تکنواز و یا ارکستر و تکخوان است. اولین کنسرت ها در قرن شانزدهم در ایتالیا بوجود آمدند. این کنسرت ها قطعه ای پلی فینیکی بودند که با ساز اجرا می شدند. در اولیل قرن هفده کلمه کنسرت را برای اجراهای آواز با همراهی گروه ساز  به کار بردند.  و در اواخر قرن هفده این اصطلاح به قطعه های ارکسری گفته شد که در آن حالت مسابقه گونه میان ارکستر و چند ساز سلو وجود داشت.

 تــرانه

ترانه فرمی آوازی می باشد که نتیجه ترکیب متون ادبی با موسیقی است . ترانه را می توان با همراهی ساز یا بدون آن اجرا کرد . انواع مختلف این گونه از جمله عاشقانه، کودکانه، طنز گونه، سیاسی و میهنی می تواند از میان مردم برخاسته باشد و با آهنگسازی آن را تصنیف کرده باشد. این فرم قدیمی بخاطر اجرای سهل تر و درک بالایی که عموم نسبت به آن دارند همیشه و در تمام دور آنها از محبوب ترین و شناخته شده ترین فرم هاست.

 سمفونی

سمفونی کلمه ای یونانی به معنای بصدا در آمدن همزمان چند صداست . فرمی برای ارکستر و متشکل از چندین قسمت . سمنفونی در هر زمان معانی متفاوتی باخود داشته است. در سونان قدیم این لغت را به آواز کر نسبت می دادند.

با توسعه موسیقی سازی و تعدد سازها ، سمفونی از اپرا جدا گشت و اهمیت ترکیبات متفاوت سازی در ارکستر برجسته تر شد. نوع کلاسیک سمفونی در ده های آخر قرن هیجده در خلاقیمت هایدن و موتسارت شکوفا شد.

برگرفته از کتاب رشته های نامرئی موسیقی